បញ្ចេញមតិ

មិន​ស្រួល​

១២ មេសា ២០១៣

ខ្ញុំ​គួរ​តែ​រៀន​ទម្លាប់​ខ្លួន ហាក់​ដូច​ជា​របស់​ស្អី​ក៏​គ្មាន ព្រោះ​មាន​តែ​ធ្វើ​បែប​នេះទេ ទើប​ខ្ញុំ​មិន​ឈឺ​ចាប់។ តែ​និយាយ​បាន​តែ​និយាយ ឯ​រឿង​ធ្វើ​ ហ៊ឺម…

ល្ងាច​នេះ សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល​ទៀត​មិន​ដឹង​ទៅណាបាត់។ វា​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ហត់ ស្អីៗ​ក៏​លែង​ចង់​ធ្វើ។ ដដែលៗ ច្រើនដងៗ វា​ចេះ​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធុញ​ថប់ និង​មាន​គំនិត​ចេះ​តែ​ចង់​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​ឲ្យ​បាត់ៗ។

តើ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ស្អី​ខុស? ហេតុ​អីក៏​កើត​មក​ ត្រូវ​​វេទនា​ចិត្ត​ស្ទើរ​តែ​រាល់​ថ្ងៃ​បែប​នេះ? សៀវភៅ​ក៏​គ្មាន​សិទ្ធិ​ធ្វើ​​ជា​ម្ចាស់ ខោអាវ​ក៏​គ្មាន​សិទ្ធិ​ធ្វើ​ជាម្ចាស់ ស្បែក​ជើង​ក៏​គ្មាន​សិទ្ធិ​ធ្វើ​ជា​ម្ចាស់ សូម្បី​តែ​កង់​ទិញ​មក ក៏​គ្មាន​សិទ្ធិ​ជិះ​ដែរ។ ហត់! ហត់​មែន​ទែន! គ្រាន់​តែ​របស់​ខ្លួន​ឯង ស្អីៗ​ក៏​គ្មាន​សិទ្ធិ​ប្រើ។​

អ្វី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ខ្លោច​ផ្សារ​បំផុត គឺ​សូម្បី​តែ​កន្លះ​ជំហាន​ក៏​មិន​បាន​ឈាន​ទៅ​ណា​ដែរ  ពីរ​ថ្ងៃ​នេះ។ ដេក​ឈឺ​អត់​បាយ។ សូម្បី​តែ​មី​កញ្ចប់​ ទើប​តែ​ទិញ​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​មុន ក៏​គ្មាន​សិទ្ធិ​ហែក​ញ៉ាំ ដោយ​សារ​តែ​វា​ត្រូវ​ជាប់​សោរ។​

ហ៊ើយ! តើ​នេះ​ឬ​ជីវិត​ ដែល​ម្នាក់ៗ​ចេះ​តែ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទ្រាំ ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស៊ូ​នោះ? ខ្ញុំ​ហត់​ហើយ! សូម្បី​តែ​ទឹក​ភ្នែក​ដែល​ឧស្សាហ៍​ស្រក់ ឥឡូវ​ក៏​វា​ហត់ លែង​ខ្ចី​ចង់​ស្រក់​ដែរ 😦

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

<span>%d</span> bloggers like this: