បញ្ចេញមតិ

ច្របូក​ច្របល់​

១១ មេសា ២០១៣

ចិត្ត​ខ្ញុំ​ច្របូក​ច្របល់​ណាស់! មិន​ដឹង​ថា គួរ​ធ្វើ​អី​ល្អ?

ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​រើស​ការងារ ខ្ញុំ​នឹង​បោះ​បង់​ឱកាស​ទៅ​ថៃ។ តែ​បើ​ខ្ញុំ​ទៅ​ថៃ ចុះ​ថ្លៃចំណាយ​នឹង​គិត​ម៉េច​ទៅ បើ​លុយ​ចាយ​​លុយ​សន្សំទុក​ធ្វើ​ស្អីៗ ត្រូវ​ខ្ញុំ​ចាយ​ជិត​អស់​ហើយ​? មិន​ដល់​ពីរ​ខែ​ផង ជាង​៥០០ចប់​ឈឹង។​ ឥឡូវ​លុយ​ក្នុង​ហោប៉ៅ មិន​ដឹង​ថា​ចូល​ឆ្នាំ​ ចាយ​គ្រាន់​ក៏​អត់​ទេ។​

​ការងារ! មែន​ហើយ!  ការងារ! ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើការ​មួយ​រយៈ​ ដើម្បី​រក​លុយ​បម្រុង​ទៅ​ណោះ​បានតើ​។ តែ​ខ្ញុំ​មិន​ចង់ធ្វើ​ការ​ដោយ​គ្មាន​ទំនួល​ខុស​ត្រូវ​ចឹង​នោះ​ទេ។​ ធ្វើ​បាន​តិច ក៏​ឈប់។

ម៉្យាង​គិត​ដល់​រឿង​ម៉ែ ហ៊ឹម! វា​រឹត​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំព្រឺ​សម្បុរ។ គ្រាន់​តែ​លើក​មុន បង្ហើប​គាត់លេងៗ​ គាត់​​តក់​ស្លុត វាយ​ខ្ញុំចង់​ងាប់​ចង់​រស់​ហើយ ហើយ​ទម្រាំ​តែ​ខ្ញុំ​ទៅ​មែន​ទែន​ទៀត ហើយ​ប្រសិន​បើ​បង​ខ្ញុំដឹង​ថែម​ទៀត ហ៊ើយ! ច្បាស់​ជា​​រឿង​ធំ​មិន​ខាន។​

ណាមួយ ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ថា មិន​ទៅ​ថៃ​ក៏​ដោយ បើ​និយាយ​​តែ​ពី​រឿង​ការងារ​សុទ្ធ វា​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដក​ដង្ហើម​ធំ​។​

មួយ​ជា​ការងារ​អង្គការ(​រដ្ឋបាល​) មួយ​ជា​ការងារ​ក្រុម​ហ៊ុន(គណនេយ្យ) និយាយ​ពី​ចំនួន​ម៉ោង​ធ្វើការ និង​ប្រាក់​ខែ គិត​ទៅ​គិត​មក ប្រហាក់​ប្រហែលតែ​​គ្នា។​​ ប៉ុន្តែ​រឿង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈឺ​ក្បាល​នោះ គឺ​ថា​ហេតុ​អី​ក៏​ជួន​គ្នា​បែប​នេះ។​

ពេល​ដែល​ខ្ញុំជាប់​សម្ភាសន៍​ការងារ​និង​កំណត់​ថ្ងៃ​ធ្វើការ​ហើយ​អស់​នោះ ដើរ​មិន​ទាន់​បាន​ចេញ​ពី​​មាត់​ទ្វារ​ក្រុម​ហ៊ុន​ផង បែរ​ជា​​ខាង​អង្គការ​​តេ​មក ​ឲ្យទៅ​ជួប និង​និយាយ​ពី​រឿង​ការងារ​។​ ពេល​នោះ​ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​​អាច​ធ្វើ​បាន គឺមាន​តែ​​ប្រាប់​គេ​ថា ខ្ញុំទើប​តែ​យល់​ព្រម​ធ្វើ​ការ​ឲ្យ​គេ​ប៉ុន្មាន​នាទី​មុន​ហ្នឹង។ ស្មាន​តែនិយាយ​ប៉ុណ្ណឹង រឿង​វា​ចប់​ហើយ បែរ​ជា​គាត់​តេ​មកណាត់​​ម្តង​ទៀត​ ថា​ឲ្យ​ទៅ​ជាប់​មេ​ធំ​​ នៅ​ថ្ងៃ​ខាន​ស្អែកនេះ។​ ពិត​ជា​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្មុគ​មែន!

បើ​ធ្វើការ​នៅ​អង្គការ វា​នៅ​ជិត​ផ្ទះ មិន​សូវ​អស់​សាំង។​ តែ​វា​ពេញម៉ោង (៨ដល់​១២ និង​២ដល់​៦)។ បើ​ចេញ​ម៉ោង​៦ យ៉ាហ៊ី ខ្ញុំ​ទៅ​រៀន​ដឹង​តែ​យឺត​ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​២០នាទី​ដែរ។​ តែ​រឿង​ពេល​វេលា​ធ្វើការ​នេះ ខ្ញុំ​គិត​ថា​អាច​និយាយ​គ្នា​បាន ព្រោះ​ខ្ញុំ​ក៏ធ្លាប់​​ប្រាប់​គាត់​ម្តង​ហើយ​។​​ តែ​វា​រក​ពេល​ទំនេរ​នៅ​ផ្ទះ​​ ឬ​ក៏​ធ្វើ​ស្អី​ផ្សេង​មិន​បាន។​

​បើ​ធ្វើការ​នៅ​ក្រុម​ហ៊ុនវិញ​ ហេហេម៉ា​ថ្ងៃ​ធ្វើការ​តែ​៦​ម៉ោង។ ខ្ញុំ​យក​វេន​ព្រឹក​ ចូល​ម៉ោង​៦ចេញ​ម៉ោង​១២ សល់​ពេល​នឹងកន្លះ​ថ្ងៃ អាច​នៅ​ផ្ទះ​ក៏​បាន ដើរ​លេង​ក៏​បាន ឬ​ក៏​ឆ្លៀត​ពេល​រៀនអី​បន្ថែម។​ តែ​វា​ឆ្ងាយ នៅ​ជិត​ព្រលាន​ឯណោះ មិន​នៅ​ជិត​ផ្សារ​លើ ឬនៅ​ជិត​ផ្ទះ​ណា។ ហើយ​មិន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ក្រោក​ទាន់​ក៏​អត់?​ ហើយ​ញ៉ាំ​អី​ទាន់​ក៏​អត់?​

ហ៊ឹម! ហេតុអី​សុទ្ធ​​តែ​ស្អប់​ជំពប់​លើ​ទាំង​អស់​ចឹង? ខ្ញុំ​មិន​ចូល​ចិត្ត​ធ្វើ​គ្រូ ទើប​ពេល​ចប់​វិទ្យាល័យ​មិន​ទៅ​ប្រឡង​ធ្វើ​គ្រូ​បឋម ឬ​អនុ។ ខ្ញុំមិន​ចូល​ចិត្ត​គិត​លេខ​ ទើប​ខ្ញុំ​មិន​រើស​យក​ជំនាញ​គណនេយ្យ ឬ​ក៏​ធនាគារ ទោះ​បី​ជា​គ្រូ​ឆ្នាំ​មូលដ្ឋាន​ខំ​ណែនាំ​​ថា​ខ្ញុំ​មាន​ដុង​ខាង​ហ្នឹង​ក៏​ដោយ។ តែ​គេច​មិន​ផុត! ស្អប់​គ្រូ រៀន​ជំនាញ​គ្រូ ​​ ធ្វើការ​ងារ​ស្ម័គ្រ​ក៏​ជាប់​ជំនាញ​គ្រ។ ស្អប់​ជំនាញ​គណនេយ្យ ទីបំផុត​បែរ​ជា​… ​ ហ៊ើយ! តែ​ធ្វើ​ជា​មនុស្ស​ត្រូវ​គោរព​សម្តី​ តើ​មែន​ទេ? ខ្ញុំ​ជ្រុលយល់​ព្រម​ថា ​ធ្វើការ​ឲ្យ​ក្រុម​ហ៊ុន​មុន​ទៅ​ហើយ មិន​ចង់​ម្តង​និយាយ​ចេះ និយាយ​ចុះ​នោះ​ទេ។ ​គណនេយ្យ​ក៏​គណនេយ្យ! ចង់​ដឹង​ថា ធ្វើការ​ជាមួយ​មេ​កូរ៉េ​ម៉េច​ដែរ? តែ​​មិន​ដឹង​ថា​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​នឹង​ថេរ​ក៏​អត់ ទាល់​តែ​ចាំ​និយាយ​ជាមួយ​ខាង​នោះ​ឲ្យ​ចប់​សិន។​

អស់​ហើយ​រឿង​ស្មុគ​រប​ស់​ខ្ញុំ! សរសេរ​រួច​ហើយ ហាក់​ដូច​ជា​ធូរ​ទ្រូង! គិត​ថា អាច​ដេក​លក់​ហើយ​ប៉ុណ្ណេះ! រាត្រី​សួស្តី!

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

<span>%d</span> bloggers like this: