បញ្ចេញមតិ

ក្មេងពីរនាក់មក​ពីភូមិ

២៤ មីនា ២០១៣

ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នេះ មិន​ខុស​ពី​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​សព្វដង ការ​ងារ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​តែងតែ​មិន​អាច​ខក​ខាន​បាន។

ម៉ោង​១២កន្លះ​ ពួក​យើង​ចាប់​ផ្តើម​ម៉ោង​ការងារ។ ថ្ងៃនេះ មុន​នឹង​រៀប​ចំ​ធ្វើ​សកម្មភាព មាលាកាន់​តួនាទីចុះ​ទៅភូមិ និង​ត្រឡប់មក​វិញ ត្រូវ​មើល​បណ្ណាល័យ។ ​សុគីនមាន​ភារៈ​ជា​អ្នក​រៀប​ចំ​សម្ភារ​សម្រាប់​​ធ្វើ​craftនៅ​ថ្ងៃ​នេះ។ ចំណែក​ខ្ញុំ​និង​វណ្ណាត្រូវ​ពិនិត្យ​មើល​ផែនការសកម្មភាព​ និង​រៀបរក​មើល​​craftសម្រាប់​សប្តាហ៍​ក្រោយៗ​ទៀត។ អ្វីៗ​សុទ្ធ​តែ​ដើរ​ទៅ​យ៉ាង​រលូន​ទៅ​តាម​ផែនការ​ដែល​បាន​រៀប​ចំ​ទុក​។​

ប៉ុន្តែ​ថ្ងៃ​នេះយើង​មាន​ក្មេង​ពីរនាក់មក​ពីភូមិ។ និយាយ​នេះ មិន​មែន​មាន​ន័យ​ថា យើង​មាន​តែ​ក្មេង​ពីរនាក់​នោះ​ទេ។ យើង​មាន​ក្មេង​ជា​ច្រើន​នាក់​ទៀត។ ប៉ុន្តែ​​ពួក​គាត់ខុស​ពីគេ​។​ គឺ​គាត់​មក​ មិន​បាន​ពាក់​អាវ។​

វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​ចម្លែក ព្រោះ​គាត់​មក​នេះ មិន​មែន​ជា​លើក​ទីមួយ។ ​តាម​ព័ត៌មាន​ដែល​យើង​ដឹង​ គឺ​ម្តាយ​របស់​គាត់​ ហាម​មិន​ឲ្យ​ពាក់​អាវ​តែ​ម្តង ដោយ​ព្រោះ​តែ​ចង់​ឲ្យ​ភ្ញៀវ​ឃើញ​អាណិត ហើយ​ដាក់​ទាន​ឲ្យ។

អាយុប្រហែល​ប្រមាណ​បីបួន​​ឆ្នាំ​ រូប​រាង​ស្គម​ស្គាំង សម្បុរ​ខ្មៅ មុខ​​មាត់​ប្រលាក់​ស្រម៉ិស្រម៉ក់ មាន​​តែ​​ខោ​មួយ​ចង្កេះ ជើង​ទទេ ទាំង​ពីរ​នាក់​បង​ប្អូនបាន​​នាំ​គ្នា​រត់​មកទាំងកណ្តាល​​ថ្ងៃ​ក្តៅ។ ជា​ទម្លាប់ មុន​នឹង​នាំ​ក្មេងៗ​​ធ្វើ​សកម្មភាព យើង​តម្រូវ​ឲ្យ​ក្មេងៗ​លាង​ដៃជាមុន​សិន។ ក្មេងៗ​ដទៃ​ គេ​លាង​រួច​អស់​ហើយ នៅ​តែ​ពួក​គាត់ដែល​មក​ក្រោយ​គេ។​ កំពុង​លាង​ដៃ លាង​ដៃ​ជាមួយ​នឹង​សាប៊ូ លាង​ជាមួយ​នឹង​ទឺក​រ៉ូប៊ីនេ​ដែល​បើក​ហូរ​រសេច​រសាច​ស្ទើរ​តែ​ជោគខ្លួន…

…ជូត​ខ្លួន យក​អាវ​ឲ្យ​​ពាក់​បណ្តោះ​អាសន្ន យើង​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​សកម្មភាព​តាម​លំអាន​ដែល​ត្រៀម​ទុក។ សួរ​សុខ​ទុក្ខ សួរ​សំណួរ​បំផុស​ពី​អនាម័យ​ខ្លួន​ប្រាណ រៀន​ធ្វើ​ចលនាដៃ​ជើង​ ​ច្រៀង​ចម្រៀង ស្តាប់​រឿង​និទាន ធ្វើ​craft និង​ផ្តល់​ដំណឹង​ពី​ការ​ផ្តល់​ថ្នាំ​ទម្លាក់​ព្រូន​… សកម្មភាព​យើង​ក៏​បញ្ចប់។ ប៉ុន្តែ​​ក្មេង​ទាំង​ពីរ​នេះ មិន​បាន​កំដរ​យើង​​រហូត​ដល់​ចប់​ឡើយ។ ពួក​គាត់​សុំ​យើង​ទៅ​ផ្ទះ​មុន ដោយ​ហេតុ​ខ្លាច​បង​ទៅ​រើស​អេតចាយ​ចោល ហើយ​បើ​ម្តាយ​ដឹង ច្បាស់​ជា​មាន​រឿង។ រឿង​នោះ​ប្រហែល​ជា​អ្នក​អាច​ទាយ​ដឹង ថា​ជា​រឿង​អ្វី។​

ហ៊ឺម! មាន​រឿង​រ៉ាវ​ស្រដៀង​ៗ​នេះ​ជា​ច្រើន… ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ព្រួយ​បារម្ភ​អំពី​អនាគត​របស់​ក្មេង។ មិន​ត្រឹម​តែ​ចំពោះ​ក្មេង​ទាំង​ពីរ តែ​ចំពោះ​ក្មេងៗ​ដទៃ​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​នោះ។ ប្រសិន​បើ​ឪពុក​ម្តាយ​នៅ​តែ​មិន​គិត ហើយ​នៅ​តែ​​ព្យាយាម​ឲ្យ​កូន​ជួយ​​រក​លុយ​ឲ្យ​ខ្លួន​របៀប​នេះ មិន​គិត​ផ្ចង់​ផ្តើម​ឲ្យ​កូន​រៀនឲ្យ​កូន​សូត្រ តើ​អនាគត​ទៅ​ មាន​អ្វី​ដែល​ខុស​ប្លែក​គ្នា? តើ​អាច​ជៀស​រួច​ទេ ពី​ភាព​ក្រ​នៅតែ​ក្រ? ឲ្យ​កូន​ដើរ​រើស​អេតចាយ ឲ្យ​កូន​ដើរ​សុំ​លុយ​គេ ចំណែក​ឯ​ខ្លួន​វិញ​ គិត​តែ​ពី​តែង​ខ្លួន គិត​តែ​ពី​ទំនេរ​និយាយ​ដើម​គេ បើ​មិន​ចឹង​ទេ មាន​តែ​បៀរប៉ោង តើ​នេះ​ឬ​ជា​ឪពុក​ជាម្តាយ​ដែល​មាន​ទំនួល​ខុស​ត្រូវ?​

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

<span>%d</span> bloggers like this: