បញ្ចេញមតិ

ចុក​ពោះ​

២៥ កុម្ភៈ ២០១៣

យប់​នេះ​ ខ្ញុំ​សើច​ច្រើន​ណាស់។ សើច​នឹង​ចុក​ពោះ។

ដំបូង​សើច​នឹងអាម៉ាប់​ ដែលគាត់​មិន​ចោល​ទម្លាប់​មួយ​ដែល​សាំញ៉ាំ។

«ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​សុំ​លើក​យក​ក្លិន​ក្រអូប​មួយ មក​ចែក​រំលែក។ ខ្ញុំមិន​ដឹង​ថា​ វា​ល្អ​ឬ​ក៏យ៉ាង​ណា ដោយ​សារ​តែ​ខ្ញុំ​អត់​ចេះ​និយាយ… ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​អត់​ចេះ​និយាយ ចឹង​សុំ​កុំ​ប្រកាន់​ណា… កុំ​ប្រកាន់​នឹង​ខ្ញុំ​ណា… ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ វា​ល្អ​ក៏​អត់ ដោយ​សារ​តែ​ខ្ញុំ​ប្រែ​វា​ ខ្ញុំ​អត់​យល់​ដែរ… ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ហើយ​ណា… បើមិន​យល់ សុំ​កុំ​ប្រកាន់​ណា… សុំ​កុំ​ប្រកាន់…»

គ្រាន់​តែ​អាម៉ាប់ចាប់​ផ្តើម​ឡើង​ ធ្វើ​បទ​បង្ហាញ​ពី​អត្ថបទ​ប្រែ​របស់​ខ្លួន ខ្ញុំនិង​អាមុំនាំគ្នា​ខ្ទប់​សំណើច​មិន​បាន ព្រោះ​ដោយ​សារ​តែ​ទម្លាប់​សាំញ៉ាំរបស់​គាត់។ ចំពោះ​ទិដ្ឋ​ភាព​បែប​នេះ វា​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​​ពេល​មួយ។ ពេល​នោះ អាម៉ាប់​មាន​អារម្មណ៍​ស្ទាក់​ស្ទើរ​ចង់​ប្រាប់​រឿង​មួយ​ដល់​ខ្ញុំ ដែល​វា​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ដល់​អារម្មណ៍។

«អាផា! ខ្ញុំ​មាន​រឿង​មួយ​ចង់​ប្រាប់​ដល់​ឯង!​ ឯង​កុំ​ខឹង​! កុំ​ប្រកាន់​ណា៎! ខ្ញុំ​មាន​រឿង​មួយ​ប្រាប់​ដល់​ឯង ឯង​កុំ​ខឹង កុំ​ប្រកាន់​ណា៎! ខ្ញុំ​មាន​រឿង​មួយ​ប្រាប់​ដល់​ឯង ឯង​កុំ​ខឹង កុំ​ប្រកាន់​ណា៎! ខ្ញុំ​មាន​រឿង​ប្រាប់​ដល់​ឯង ឯង​កុំ​ខឹង កុំ​ប្រកាន់​ណា៎! ត្រូវ​តែ​សន្យា​ជាមួយ​គ្នា ថា​​ឯង​កុំខឹង កុំ​ប្រកាន់​។ ថា​ឯង​កុំ​ខឹង កុំ​ប្រកាន់ ថា​ឯង​កុំ​ខឹង​ កុំ​ប្រកាន់…»

សាក​គិត​ទៅ​មើល បើ​ខ្ញុំ​ខឹង​មែន តើ​ខ្ញុំ​គួរ​ខឹង​គាត់​នឹង​ស្អី?​ @.@

បន្ទាប់​ពី​ម៉ោង​បក​ប្រែ​អេឡូហ៊ីស​ចប់ យើង​គ្រប់​គ្នា​ក៏នាំគ្នា​ចុះមក​ជាន់​ក្រោម។ វ៉ោ​! ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល បង​ប្អូន​ស្រី​គាត់​រៀប​ចំ​នំ​សម្រាប់​ពួក​យើង។ ដល់​ម៉ោង​ញ៉ាំ​ទៀត​ហើយ​ខ្ញុំ ^_^

បង​ប្អូន​ប្រុស​ខាង​ណោះ​ ដាក់​មួយ​ម៉ាត់… !!!???

«បង​ប្អូន​ស្រី!​ ថ្ងៃ​នេះ ធ្វើ​បាន​ល្អ។ នេះ​ជា​រង្វាន់។» ថា​រួច បង​ប្អូន​ប្រុសក៏​កាត់​នំ​មួយចំណែក​ធំ មក​ឲ្យ​អាម៉ាប់។

អាម៉ាប់ដាក់​មួយ​ស្លាប​ព្រា រួច​ក៏​ពោល៖ «ពេល​ដែល​យើង​សរសើរ​បង​ប្អូនប្រុស​ស្រី​ នោះ​ការ​សរសើរ​នឹង​ត្រឡប់​មក​យើង​វិញ។ ដូច​គ្នា​នេះ​ដែរ កាល​ណា​យើង​​ឲ្យ​របស់​ទៅ​ឲ្យ​បង​ប្អូន​ប្រុស​ស្រី របស់​នោះ​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​របស់​យើង​វិញ»។ ថា​រួច អាម៉ាប់​ក៏​រក​ផ្ទេរ​នំ​ឲ្យ​បង​ប្អូន​ប្រុស​វិញ តែ​ត្រូវ​បង​ប្អូន​ប្រុស​​បដិសេធ៖ «ការ​បូជា គឹ​ជា​តម្រូវ​ការ​យ៉ាង​ចាំបាច់ ដើម្បីក្លាយ​ទៅ​ជា​ចាន​មួយ​ដ៏​ធំ។ ដូច្នេះ សូម​បង​ប្អូន​ស្រី​ទទួល​ ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ចាន​មួយ​ដ៏​ធំ»។

«នៅ​ពេល​ដែល​យើង​លះ​បង់​របស់​ល្អ​ឲ្យ​ដល់​បង​ប្អូន​ប្រុស​ស្រី​ នោះ​យើង​នឹង​ទទួល​ព្រះ​ពរ​ដែល​ល្អ​ជាង។​​ ដូច្នេះ សុំ​លះ​បង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ឃ្លាន។»

ឃ្លា​ចុង​ក្រោយ​ មិន​ទាន់​បង្ហើប​ផង ហះៗៗៗ ខ្ញុំបាន​​ញ៉ាំ​ច្រើនជាង​គេ។ ហេតុអី? ហះៗៗៗ

មួយ​សន្ទុះ អាម៉ាប់​ក៏​ចាប់​រក​នឹក​ប្រធាន​បទ​ថ្មី។​

«ចង់​ដឹង​ហេ៎​ ហេតុអី​បាន​ជា​ពួក​ខ្ញុំ​ទាំង​បី​ស្គាល់​គ្នា?» (ចង់​សំដៅ​លើ​ខ្ញុំ​ទាំង​បី​ មាន​អាមុំ អាម៉ាប់ និង​ខ្ញុំ)

អាម៉ាប់​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​សម្រួច​បបូរ​មាត់​របស់​គាត់​ឡើង ហើយ​ក៏​យក​ដៃ​ស្តាំ​មក​រក​ច្បូតបបូរ​មាត់​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត ស្រប​ពេល​ដែល​គាត់​និយាយ​ឃ្លា​នេះ​៖ «នេះ​! មក​ពី​​ចូល​ចិត្ត​នេះ! នេះ! ប៉​ប៉ាច់​ប៉បោច​ច្រើន»។ អ្នក​ដែល​ប៉ប៉ាច់​ប៉​ប៉ោច​ច្រើន​នោះ គាត់​ចង់​សំដៅ​លើ​ខ្ញុំ។

មែន! កាល​ពី​មុន ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ចូល​ចិត្ត​និយាយ​ច្រើន។ និយាយ​ច្រើន​រហូត​ដល់​ឡប់ៗ មិន​ដឹង​ថា​ខ្លួន​ឯង​និយាយ​ស្អី។ ហះៗៗៗ… តែ​បើ​មិន​មែន​ខ្ញុំ​ប៉ប៉ាច់​ប៉ប៉ោច​ទេ ស្មាន​តែ​ពួក​យើង​បាន​ស្គាល់​គ្នា​ឬ?

គ្រាន់​តែ​អាម៉ាប់​បញ្ចប់ពាក្យ​​​ប៉ប៉ាច់​ប៉ប៉ោច​មិន​ទាន់ អាមុំ​ក៏​ចាប់រៀប​រាប់​ពី​ទិដ្ឋភាព​ខ្ញុំ​ជួប​គាត់​ដំបូង។ ហះៗៗៗ… បញ្ចូល​សំឡេង​ផង បញ្ចូល​កាយ​វិការ​ផង មិន​ដឹង​ជា​ស្អី​គេ​ខ្លះ​ទេ។ ខ្ញុំ​សើច​នឹង​រឹង​ពោះ។ អ្នក​រាល់​គ្នា​ក៏​សើច​នឹង​រឹង​ពោះ។

ទៅ​ស៊ី​យ៉ូន​យប់​​នេះ ពិត​ជា​សប្បាយ​មែន!

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

<span>%d</span> bloggers like this: