បញ្ចេញមតិ

ថ្ងៃលិច ជ្រុង​មួយ​នៃក្លោង​ទ្វារ​បាយ័ន

១១ កុម្ភៈ ២០១៣

កណ្តាល​ថ្ងៃ​ចេះ ឲ្យ​មក​ដើរ​មើល​ប្រាសាទ ហ៊ីៗៗៗ ខ្ញុំ​មិន​ចូល​ចិត្ត​ទេ។ ខ្ញុំ​​មួម៉ៅហើយ​។ ប៉ុន្តែ​ ខ្ញុំ​បាន​ត្រឹម​តែ​រអ៊ូ​ម្នាក់​ឯង​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត និង​ធ្វើ​មុខ​ជូរហួញ។ ខ្ញុំ​ដើរ​បន្តិច ក៏​ឈប់។ ខ្ញុំ​ដើរ​បន្តិច ក៏​លួច​សម្ងំ​បិទ​ភ្នែក។ តែ​បិទ​មិន​ដែល​បាន​យូរ…

«ថត​មួយៗ»

មិត្តៗ អ៊ំៗ ក៏​មូល​ជុំ​គ្នា រៀប​ចំ​ស្ទីល​ថត។

«ក្រេះ ក្រាក់ ក្រឹប…»  ខ្ញុំ​ក៏​បន្លឺ​សញ្ញា​ជំនួស​ឲ្យ​មួយ​ពីរ​បី ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គាត់​ត្រៀម​ខ្លួន។

ដូច​រូប​មួយ​នេះ​ចឹង ធ្វើ​បាប​គ្នា អាង​តែ​គ្នា​ស្ងាប ហះ :D

សមាជិក​សមាជិកា​មាន​តែ​ប៉ុណ្ណឹង បូក​រួម​ទាំង​អ្នក​កាន់​កាមេរ៉ា 😀

ថត​រូប​មួយ​ប៉ុស្តិ៍​ហើយ មួយ​ប៉ុស្តិ៍​ទៀត។ យើង​ថត​រូប ពីកន្លែងមួយ ទៅកន្លែងមួយ។ ខ្ញុំ​មិន​សូវ​បាន​ចូល​ថត​ហ្នឹង​គេ​ទេ ព្រោះ​មុខ​ខ្ញុំ​គ្មាន​ហុង​ស៊ុយ​ (ថត​​មិន​ចេះ​ដែល​បាន​ស្អាត​ហ្នឹង​គេ ហេហេ… មក​ពី​ខ្ញុំ​អត់​ស្អាត​ បាន​ចឹង គិៗៗ)។ ណាមួយ សញ្ជាតិ​ជា​អ្នក​កាន់​កាមេរ៉ា​តែ​ប៉ុណ្ណឹង។​

ម៉ាប់ រ៉ាត់ មុំ និង​មីង​ទី​១៣ នៅ​លើ​ទីលាន​ណាត់​ជួប នៃ​ប្រាសាទ​អង្គរ​វត្ត (រាប់​ពី​ធ្វេងទៅ​ស្តាំ)

អាម៉ាប់ អារ៉ាត់ អាមុំ និង​មីង​ទី​១៣ នៅ​លើ​ទីលាន​ណាត់​ជួប នៃ​ប្រាសាទ​អង្គរ​វត្ត (រាប់​ពី​ធ្វេងទៅ​ស្តាំ)

នៅ​ជាយ​ជ្រុង​ប៉ែក​ឥសាន​ ផ្នែក​ខាង​ក្រៅ នៃ​ថ្នាក់​ថែវ​ព្រះពាន់ (ទម្រាំ​តែ​បាន​រូប​នេះ ទម្រាំ​តែ​ចុច​បាន​រូប​ជុំ​គ្នា ខ្ញុំ​ប៊ិះ​តែ​ផ្ញារ​ជើង​ទៅ​ក្រោម​បាត់ ហះៗៗ)

នៅ​ជាយ​ជ្រុង​ប៉ែក​ឥសាន​ ផ្នែក​ខាង​ក្រៅ នៃ​ថ្នាក់​ថែវ​ព្រះពាន់ (ទម្រាំ​តែ​បាន​រូប​នេះ ទម្រាំ​តែ​ចុច​បាន​រូប​ជុំ​គ្នា ខ្ញុំ​ប៊ិះ​តែ​ផ្ញារ​ជើង​ធ្លាក់​ទៅ​ក្រោម​បាត់ ហះៗៗ)

ដើរ​មើល​ជុំវិញ​ប្រាសាទ​អង្គរ​វត្ត​រួច ពួក​អ៊ំ​ៗ​​ក៏​នឹក​ចង់​បន្ត​ឡើង​ភ្នំ​បាខែង​ ដើម្បី​មើល​ថ្ងៃ​លិច។ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ឮ​​ថា​ឡើង​ភ្នំ​បាខែង ក៏​ដកដង្ហើម​ធំ។​

ខ្ញុំ​ជូន​ពួក​គាត់​ទៅ​ដល់​ជើង​ភ្នំ ហើយ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ផ្ទេរ​ភារកិច្ច។ ខ្ញុំ​ហុច​ទូរសព្ទ​ឲ្យ​មុំ ឲ្យ​គាត់​ដើរ​តួនាទី​ជា​អ្នក​កាន់​កាមេរ៉ា​វិញ​ម្តង ដោយ​ខ្ញុំ​សុំ​មិន​ឡើង សុំ​ចាំ​នៅ​ជើង​ភ្នំ។ ហះៗ តែ​ប៉ុណ្ណេះ បាន​រួច​ខ្លួន​ហើយ 😀

អាម៉ាប់ ក៏​សុំ​មិន​ឡើង។ សុំ​នៅ​កំដរ​ខ្ញុំ។ បាន​គ្នា ចាំ​កាល? ចាំ​ធ្វើ​អ្វី? កាល​ជិះ​ម៉ូតូ​ឆ្វែល​លេង?

ខ្ញុំ និង​ម៉ាប់ ម៉ូតូ​មួយ ក៏​នាំគ្នា​ជិះ​ឆ្វែល។ ឆ្វែល​ចុះ ឆ្វែល​ឡើង ត្រឡប់​ចុះ ត្រឡប់​ឡើង ក៏​នាំគ្នា​មក​ឈប់​នៅ​ក្រៅ​កំពែង​បាយ័ន។ អង្គុយ​លើ​ថ្ម មើល​ទឹក មើល​គេ​ជិះ​ទូក។ ញ៉ាំ​យីហ៊ឺ ក្លែម​ជាមួយ​នឹង​ទឹក​សុទ្ធ ហះៗ ពិត​ជា​ប្រពៃ​ណាស់! រក​ឯណា​បាន?

«អាម៉ាប់! តោះ​ជិះ​ទូក!» ខ្ញុំ​បបួលលេង។​

«ជិះ​ធ្វើ​ស្អី? ​ថ្លៃណាស់!»

«ម៉េច​ដឹង​ថា​ថ្លៃ មិនទាន់​បាន​សួរ​ផង?»

ខ្ញុំ​ក៏​ដើរ​ទៅ​សួរ​ ទៅ​ក្រុម​អ្នក​បម្រើ​សេវាកម្ម​ទូក​ចែវ។

«ខ្មែរ ទូក​មួយ យក​២០ដុល្លា» មេកា​នៅ​ទីនោះតប។​

«ចុះភ្ញៀវ?»

«ភ្ញៀវ ម្នាក់​ប្រាំដណ្តប់»

«អូហូ!» ខ្ញុំ​ឧទាន​ឡើង តាម​របៀប​មនុស្សមាន​សារជាតិ​​ពូកែ​សន្សំ​សំចៃ (មេគំរិះ) 😀

ខ្ញុំ​ឮសំឡេង​ម៉ូតូ​ចេញ​ពី​ត្រើយ​ម្ខាង។ ភ្លាមៗ​នោះ​​ ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​ឃើញ។ នឹក​ឃើញ​វិធី​ដើម្បី​កុំឲ្យ​ខាត​២០ដុល្លា។

«ម៉ាប់! តោះ​នាំគ្នា​ទៅ​ជិះ​លើ​ទួល​នោះ​លេង!» ខ្ញុំ​ចង្អុល​ទួល​ក្លោង​ទ្វារ​នៅ​ត្រើយ​ម្ខាង។​

«ទៅ​ធ្វើ​ស្អី? ស្ងាត់​ណាស់!»

«បើ​ហ្អែង​មិន​ទៅ ខ្ញុំ​ទៅ​ម្នាក់​ឯង! ចាំ​នៅ​ហ្នឹង​ហើយ​ណា៎!» ខ្ញុំ​ចាក់​ទទឺង ព្រោះ​បើ​បណ្តោយ ដឹង​តែគាត់​​មិន​ទៅ​ជាមួយ។​

ទី​បំផុត គាត់​​ក៏​ទៅ​ជាមួយ​ខ្ញុំ។ ទៅ​ទាំង​ស្ទាក់​ស្ទើរ។

នៅ​តាម​ផ្លូវ ពិត​ជា​ស្ងាត់​មែន។ ស្ងាត់​ជ្រៀប​ដូច​ចោរ​លួច​សេះ។ ពួក​យើង​ចេះ​តែ​ជិះ​នៅ​តាម​បណ្តោយ​ផ្លូវគម្ពោត​ព្រៃ​ នៃ​ទួល​​ក្លោង​ទ្វារ​បាយ័ន​ខាង​ត្បូង​​ហ្នឹង​ទៅ។ ចេះ​តែ​ជិះ ជិះទៅ មិន​ដឹង​ជា​ត្រូវ​ឈប់​នៅ​ត្រង់​ណា ព្រោះ​មិន​ដែល​បាន​មក​ផង។ ហះៗៗៗ…

យឺតៗ ប្រយ័ត្ន​ក្រឡុក!… យឺតៗ ប្រយ័ត្ន​ធ្លាក់​ទៅ​ហ្អា៎!… ទៅ​វិញ​ទេ​អី? ស្ងាត់​ណាស់!… ម៉ាប់​នៅ​ពីក្រោយ​ខ្ញុំ ចេះ​តែ​រអ៊ូ​មិន​ឈប់។ តែ​ខ្ញុំ​មិន​​ខ្វល់ តើ​នរណា​ប្រើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្បាល​រឹង​ធ្វើ​អី? ចង់​ទៅ​ហើយ ទោះ​ឃាត់​ ក៏​មិន​បាន​ផល។​

«ឈប់​រអ៊ូ​មើល៍! អោន​តិច​ទៅ ប្រយ័ត្ន​មែក​ឈើ​ទាក់​ក!»

គេ​ជិះ​ទូក យើង​ជិះ​ម៉ូតូ។​ យើង​នៅ​លើ គេ​នៅ​ក្រោម។ ប្រហែល​ជា​ដប់​នាទី​ គេ​ដល់ យើង​ដល់​ដែរ។

យើង​មក​ដល់​ជ្រុង​ម្ខាង​ទៀតនៃ​កំពែង​បាយ័ន​ទិស​ពាយ័ព្យ ត្រង់​ចំណុច​មួយ​ទៀត​នៃ​ចំណត​ទូក។

11022013346

វ៉ោ! ពិត​ជា​ប្លែក​ភ្នែក​មែន សម្រាប់​អ្នក​មិន​ដែលបាន​មកដូច​ជា​រូប​ខ្ញុំ។ ទេស​ភាព​ពិត​ជា​ស្អាត ស្អាត​ជាង​មើល​ពី​ភ្នំ​បាខែង ពី​ភ្នំ​ក្រោម​ទៅ​ទៀត 😀

«ប្រសិន​បើ​បាន​មក​ជាមួយ​សង្សារ ហើយ​បាន​ជិះ​ទូក​តែ​ពីរនាក់​ទៀត អួយ មិន​ដឹង​ជា​រ៉ូមែនទិច​ប៉ុណ្ណា» ខ្ញុំបញ្ចូល​សំឡេង បញ្ចូល​បរិយាកាស​ ហាក់​ដូច​ជា​តួ​ខ្ទើយ​ម៉្ងិក​ម៉្ងក់​ក្នុង​រឿង​កុន។​

ខ្យល់​បក់​រហៀកៗ ថ្ងៃ​លិច​ជះ​លើ​ផ្ទៃ​ជល​សា សំឡឹង​មើល​ត្រើយ​ម្ខាង​ទៀត​ អូហូ…  អានោះ​គេហៅ​ដើម​ឈើ។ អានោះ​ហៅ​ដើម​ត្នោត។ អានោះ​គេ​ហៅ​ថា​ភូមិ។ ភូមិ​ដាច់​ស្រយាល មាន​ផ្ទះ​មួយៗ នៅ​ដាច់​ពីគ្នា… (ហះៗ ស្ទីល​មគ្គុទ្ទេសក៍​ចង់​បាក់​ធ្មេញ​២០១៣ 😀 )

អង្គុយ​លេង​ និយាយ​លេង ដើរ​មើល​នេះ ដើរ​មើល​នោះ​បាន​មួយ​ភ្លែត អាមុំ​ក៏​តេ​មក។ ទីបំផុត បីនាក់​យើង​ក៏​ជុំ​គ្នា​។​ ជុំ​គ្នា​ ថត​រូប​លេង មើល​ថ្ងៃ​លិច ស្តាប់​អ្នក​ដាក់​មង បង្ហើរ​សំនៀង វ៉ោ! ឡូយ​អី​ក៏​ឡូយ​យ៉ាង​នេះ… ចប់! 😀

ខ្ញុំ​អត់​ពាក់​វ៉ែន ស្អាត​ដែរ​តើ :D

ខ្ញុំ​អត់​ពាក់​វ៉ែន ស្អាត​ដែរ​តើ 😀

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

<span>%d</span> bloggers like this: